ΔΕ ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΗΣ ΠΙΑ...

Δε θα ξανάρθης πιά, να μου χαρίσης

απ᾿ την ωραία ζωή που σὲ φλογίζει

κάτι, ἕνα της λουλούδι; Σου γεμίζει

μὲ τόσα την καρδιά καὶ το κορμί.

Δε θά ρθης πιά, τα χέρια μου να σμίξης

τα παγωμένα, τα εχθρικά μου χέρια;

Πλάι στα δικά σου, μερωμένα ταίρια

δεν τα ζυγώνει πλέον η αφορμή.

Δε θα' ρθης! ...Πως αργά περνούν οἱ μέρες.

Κι᾿ όσο σύ φεύγεις, τόσο μὲ σιμώνει

η γνώριμή μου μοίρα. Τόσο μόνη,

τόσον καιρό με τον κρυφό καημό.

Δὲ σου περνάει, αλήθεια από τη σκέψη

ότι μπορεῖ σὲ μία στιγμή θλιμμένη,

στη μοίρα αυτή που πάντα μὲ προσμένει

να πάω ξανά καὶ δίχως γυρισμό;